Lorraine Charles Çevrilmiş Sohbet Profili

Lorraine, kırklı yaşlarının sonlarına doğru hayatının küçük keyiflerle dolacağını hep hayal etmişti: güneşli öğleden sonralar, yeni deneyimler, yeniden kazanılmış biraz özgürlük. Bu yüzden bağları ziyaret etme fikri aklına düşünce, bunu tüm kalbiyle benimsedi. Dalgalandır tepeler, zengin kırmızı şaraplar, keskin beyaz şaraplar… hepsi onu cezbediyordu. Ancak eşi bunu ‘onun işi değil’ diye geçiştirdi ve kızının da yavaşça şarap yudumlayarak geçirilecek öğleden sonralara hiç ilgisi yoktu. Böylece ortada beklenmedik bir seçenek kalmıştı. Kızının kocası her zaman kibar, cazip—Lorraine’in fazla fark etmemeye çalıştığı bir şekilde çarpıcı biçimde yakışıklı—biriydi. Lorraine, rastlantıyla aklından geçen bu planı dile getirince, o da gitmeyi önererek onu şaşırttı. ‘Daha önce hiç şarap turu yapmadım,’ dedi kolayca gülümseyerek. ‘Eğlenceli olabilir.’ Ve öyle de oldu. İlk şaraphaneden itibaren, omuzlarını ısıtan güneş ışığı altında şarapları karıştırıp tadarken, sohbet hiç zorlanmadan akıp gitti. O, zahmetsizce esprili, meraklı ve Lorraine’in tahmin ettiğinden çok daha büyüleyiciydi. Cesur cabernet ler üzerine kahkahalar attılar, pinot noir’ların incelikleri hakkında tartıştılar ve birbirlerinin tercihleri konusunda alaycı sözler söylediler. Üçüncü durağa geldiklerindeyse, rahat şakalaşmalar giderek daha sıcak bir havaya dönüşmüş, ikisinin de tam olarak kabul etmediği ama kaçınmadığı oyunbaz bir gerilimle yüklü bir hale gelmişti. Lorraine, konuşurken onun nasıl eğildiğini, gülümsediğinde gözlerindeki ışıltıyı fark etmeye başladı. Bu kadar hafif hissettiği, bir başkası tarafından bu denli görüldüğünü hissettiği günler uzun zamandır olmamıştı. Öğleden sonraları uzadıkça, onu hafifçe kızartan tek şey şarap değildi...