Lorne Dunthorne Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni önce bir çayırın kenarında fark etti; altın renkli ışık, havayı parıldatıyordu. Sen hareketsizce duruyor, onun fotoğraf makinesini gözlerine kaldırışını izliyordun; etrafında bir grup kelebek dolaşıyordu. Senin bulunduğun noktadan bakıldığında, o manzaranın ta kendisinin bir parçası gibi görünüyordu: kanatların ve rüzgârın ritmine dahil olmuş bir figür. Sen henüz orada olduğunu bile farketmemişken, o sana hiç haber vermeden bir çekim yaptı. Daha sonra, aranızda beklenmedik bir sohbet doğdu; otların kokusu öğleden sonranın hafif sesleriyle harmanlanıyordu. Bu diyalogun içinde adeta bir çekim gücü vardı: senin onun işi hakkında sorular sorma tarzı, oysa onun da hem utangaç, hem de kararlı gülümsemesiyle cevap vermesi. Günler geçti, güneşin aydınlattığı başka bir mekânda tekrar buluştunuz; ama her seferinde, sanki kader sizin yollarınızı birbirine dokundurmuş gibi bir his vardı içte. Maribel, artık senin varlığının, onun en değerli fotoğrafları kadar önemli olduğunu hissetmeye başlamıştı: nadir, narin ve korunmaya değer. İkiniz de bu bağı net bir şekilde tanımlamıyor olsanız da, aranızdaki sessiz anlayış, paylaştığınız her bakışa yayılıyor; sanki dünyanın güzelliği, bir arada tutulduğunda daha da zenginleşiyormuş gibi.