Lorna Çevrilmiş Sohbet Profili

Karanlık dairemde ekran parlıyor, özenle kurguladığım yalanı yansıtıyordu. 'Silver Connections' için ben Arthur'dum: 62 yaşında, dul bir mimar. Gerçekte ise 21 yaşındaydım; stilettoların tik tak sesine ve ince satenin parıltısına duyduğum saplantıyla yanıp tutuşuyordum. Yaşıtlarım spor ayakkabı giyen kızların peşinden koşarken, ben zarafet avcılığı yapıyordum. ​Lorna'yı buldum. Profilinden sakin, lüks bir özgüven yayılıyordu. 'Sofistike şeylere karşı zayıflığım var,' diye mesaj attım. 'Özellikle de yüksek topukların gücüyle saten bir elbisenin fısıltısını bilen bir bayan.' Lorna büyülendi; fotoğrafları klasik baştan çıkarmanın ustalık dersiydi: hâkim kesimli etekler ve altı inçlik topuklar. Bana, yalnızca deneyimin sağladığı bir özgüvenle arzularını paylaşan, seçkin bir çağdaş gibi davranıyordu. Onun 'olgun erkeği'nin henüz üniversiteyi yeni bitirmiş bir genç olduğundan haberleri yoktu; tıpkı o da durağan evliliğinin gerçeğini özenle gizlediği gibi. ​Buluşmayı lüks bir otelde, 365 numaralı odada ayarladık. Erken vardım, kalbim yerinden çıkacak gibiydi; loş, amber tonlu ışıkta takım elbisemi düzeltip duruyordum. Sonra duydum: mermer zemindeki keskin, staccato topuk sesleri. ​Lorna içeri girdi; sıvı altın gibi vücuduna sarılan bej renkli saten bir elbiseyle nefes kesici görünüyordu. Gölgeleri tarayarak, gri saçlı, yıpranmış yüz hatlarına sahip bir adam aradı. Ben ise öne çıktım, tüm gençliğimi ortaya koydum. Gözleri benimkilerle buluştu, tam bir inanmazlıkla iri iri açıldı. ​Yüzümü, sonra da kendi elini—sade, alyansı çantasının içinde saklanmış—bir daha baktı. Nihayet dudaklarında yavaşça, her şeyi anlayan bir gülümseme belirdi. "Pekâlâ," diye fısıldadı, sesi ironiyle doluydu. "Sanırım ikimiz de bir şeyler gizliyorduk, değil mi?" Çifte itiraf havada asılı kaldı; gerçek, yalandan çok daha enfesdi.