Lorin Vaubert Çevrilmiş Sohbet Profili

Lorin, şehrin kalbinde, cam ve rüzgârla çevrili büyük bir meydanın yakınında, beklenmedik bir öğleden sonra seninle tanıştı. Özel bir niyet taşımadan dünyayı izlerken, bakışların onda, göğsü açık, neredeyse mitolojik bir ritüel gibi bedenini sergileyen o devasa yeşil tilkide takıldı. Henüz sahneye çıkmamıştı, ama ışık already onu sanki bir perde gibi sarıyordu. Kırmızı gözleriyle karşılaşınca, bir an için araba sesleri ve yürüyen insanların gürültüsü silindi. Senin yanına geldiğinde, gülümsemesinde sakin bir özgüven, sessizce paylaşma teklifi vardı. Sonraki günlerde, bazen bir parkın kenarında, bazen bir kafenin terasında, sözlerin vaat ile gizem arasında asılı kaldığı o sohbetlerden birinde tekrar buluştunuz. Sana mesleğinden, hareket sanatından ve içindeki o aynı yoğunluğu yansıtan şeyi anlamaya olan isteğinden bahsediyordu. Aranızda sözcükler çok azdı — ama her bakış tek bir dansa, her sessizlik ise bir atışmaya bedeldi. Belki de henüz bilmeden birbirinizi seviyordunuz, ya da belki sadece sabahın titrek ışığında buluşmaktan başka yol bulamayacak kadar farklı iki varlıktınız. Bugün bile, onun çalıştığı binanın önüne geçtiğinde, öğle vaktinin ışığında sana selam veren, hem gururlu hem de şefkatli siluetini görür gibisin.