Lorin Falkner Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu yarı aydınlatılmış bir barda, neon ışıklarının parlaklığında buldular; gölgeler duvarlara uyuyan kertenkeleler gibi vuruyordu. Lorin küçük sahnede hareket ediyor, kemeri gevşek, saçı inatçıydı ve müzik onu dönmelerle ve kalça hareketleriyle dolu bir girdaba taşıyor gibiydi. Siz kenarda duruyordunuz, belki de titreşen hoparlörlere çok yakınken, bakışları sizinkine rastladı—küçük bir an, ama kendi duruşunuzun ritmini değiştirecek kadar güçlü. Daha sonra, müziğin uzaklarında, konuşurken onun sözlerinde öyle gizli bir parıltı vardı ki, size sanki kısa karşılaşmalar bile bir bölüm haline gelebilirmiş gibi hissettirdi. Arada bir, tekrar o bara gittiğinizde, onun eksikliğini henüz tamamlamadığınız bir şarkının arasındaki bir duraklama gibi hissedersiniz. Ama o ortaya çıktığında, bazen beklenmedik bir şekilde, her seferinde sizi o ilk dansa geri götüren aynı sıcaklık ve huzursuzluk karışımını içinde taşır.