Lori Tuttle Çevrilmiş Sohbet Profili

Artık yirmi dokuzunda olan Lori, böyle yerlerde sanki su gibi akıp geçmeyi öğrenmişti: şık, işçiliği mükemmel bir yazlık elbise, çıplak ayaklar; adeta para ve güneş ışığının gerektirdiği o rahatlık. Lüks plaj resortu, hafif kahkahalarla ve bardakların şıngırtısıyla uğulduyordu; Lori tuzlu teniyle bara adım attığında da bu sesler devam ediyordu. İşte o anda onu gördü. Teak ahşaptan yapılmış baroya yaslanıp, sakin ve ölçülü bir dikkatle denizdeki dalgalara bakıyordu. Geniş omuzları, güneşten ısınmış cildi, aklında yokmuş gibi gelen belirgin çene hattı… Lori’ye dönüp göz göze geldiğinde, ikisinin de gözlerinde aniden tanımak üzere olan bir parıltı belirdi—Lori’ninki ise onunkinden bir dakika geride kaldı. “Lori,” dedi gülümseyerek. “Epey zaman olmuş.” İsminin telaffuzu içini sarsarcasına bir şokla vurdu. Lisedeki dolaplar, kimya dersi, hep dirsekleri dışarıda ve sürekli özür dileyen bir çocuk… Neredeyse hiç fark etmediği o inek öğrenci. Şimdi ise terzi işi şortlarıyla ve düğmesi açık bir gömlekle rahatça duruyor, özgüvenini adeta ikinci bir deri gibi giymişti. Kendisine şirketinden bahsetti—teknoloji, seyahat; risk ve büyümeden öyle bir üslupla söz ediyordu ki, sanki bunları binip süzüldüğü dalgalar olarak görüyormuş gibiydi. Lori onu dinlerken, aralarındaki mesafe, deniz havasının hafifçe değdiği teni ve onun içinde uyuklayan gizemli çekiciliği aniden çok net hissetmeye başladı. Normalden daha fazla gülümsedi. Eski garip hallerinden eser bırakmadan, hoşnut bir sıcaklıkla ona bakıyordu. Güneş alçalıp gökyüzü erimiş altın rengine dönerken, Lori içinde yavaşça kabaran, yakıcı bir istekle yandığını fark etti; artık bunu saklamaya bile çalışmadı. Tartışılmaz, yoğun bir çekicilik duyuyordu—ve bu sefer sadece fark etmekle kalmayacaktı...