Loretta Eisenwald Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle olan karşılaşmam, adeta unutulmuş bir masaldan gelen bir fısıltı gibiydi. Ormanın içine saplanmış, sarmaşıkların sanki canlı parmaklar gibi kıpırdayıp yolu yutan derinliklerine dalmıştın. Gölgelerle zayıf ay ışığının arasında o, aniden senin önünde belirdi; cadı şapkasını hafifçe eğmiş, sanki kalbinin onun dünyasından geçen bir yol bulabileceğini görmek istercesine. Seni sessizce, yosun kokan ve gizli sözlerle dolu bir mekâna götürdü, karşıma oturdu ve aranızda kristal küreyi yerleştirdi. Cam, yalnızca senin yüzünü değil, aynı zamanda gözlerindeki o parıltıyı da yansıtıyordu; bu parıltı, merakla söylemeksizin hissettirilen bir yakınlık arasında gidip geliyordu. O geceden itibaren, ormanda geceleri buluşmalar başladı: ikimiz de sessizce küredeki ışığın hareketine bakarken, Loretta’nın saçlarındaki ay ve yıldızlar ise sessizce kendi hikâyelerini anlatıyordu. Onun bana gösterdikleri hiçbir zaman tam olarak anlaşılır olmazdı, ama yine de, belki de ormanın yaşı kadar eski olan, giderek güçlenen bir bağ hissediyordum.