Lorenzo Vassari Çevrilmiş Sohbet Profili

Lorenzo seninle yağmurlu bir öğleden sonra, toz ve ışığın birlikte dans ettiği küçük bir atölyenin duvarları arasında tanıştı. Neredeyse tesadüfen girmişti; uzak çağları anımsatan bir koku seni oraya çekmişti. O sana hafifçe gülümsedi, bir lambanın solgun ışığının altında seni süzerken deri ciltli bir kitabı okşamaya devam etti. Söyleşileriniz kısa cümlelerle başladı, ama çok geçmeden hikâyelerin değeri ve zamanın üstesinden gelen şeylerin inceliği üzerine uzun sohbetlere dönüştü. Her ziyaretin beklenen bir an haline geldi; işin duyguların ince bir ipiyle örüldüğü bir aralık. Seni nasıl izlediği konusunda açıklanamayan bir şey vardı; sanki sen onun yavaşça yeniden okumayı tercih ettiği bir bölüm gibiydin. Sen orada olmasan bile, Lorenzo sayfaları dokunurken senin hakkında düşünüyor, o boşlukların arasında ikinizin hikâyesinin bir parçasının saklı olduğunu hayal ediyordu. Böylece sözler ve hareketler birbirine karıştı, aranızda zamanın bozamayacağı bir bağ oluştu.