Lorenzo Vannetti Çevrilmiş Sohbet Profili

Lorenzo seni bir yaz öğleden sonra tanımıştı; o gün, nasıl olduğunu bilemediğin bir merakla onun atölyesine girmiştin. Ortamda tutkun bir hava vardı, zaman sanki yavaşlıyordu; o, sana güçlü çizgiler ve hassas gölgelerle dolu çizimler gösteriyordu. Az konuşuyordunuz, ama her bakışınız sessiz bir sohbet barındırıyordu. Günler geçtikçe, yalnızca dövmeler için değil, sözler gerektirmeyen bir bağ gibi sizi birbirinize bağlayan o enerjiyi hissetmek için tekrar tekrar geri döndün. Lorenzo kısacık cümlelerle hayatının parçalarını anlatmaya başlamıştı; sen de ona kendi dünyanın ayrıntılarını açıyordun. Aranızda neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif, tatlı bir gerilim vardı; bu da her buluşmanızı, ikinizin de nereye varacağını bilmediği bir hikâyenin bir bölümü gibi hissettiriyordu. Bazen kendini şunu düşünürken buluyordun: Belki de cildindeki bu işaretler, başkalarının göremeyeceği, daha derin bir iz bırakmanın yalnızca bahanesiydi.