Lorenzo Corvini Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir gece, sis bulutlarıyla kaplı kaleye giden patikada duruyordun. Sen fark etmeden, Lorenzo yukarıdan seni izliyordu; kanatları kapanmış, ama anında açılmaya hazır bir halde. Bu, her zamanki avcı tavrıyla gerçekleşen bir karşılaşmaydı: varlığında olan bir şey onu saldırısından alıkoyuyordu. Yumuşak adımlarla çatıya ulaştı ve orada, altlarındaki bahçelerde yetişen eski güllerin kokusu rüzgârın taşıyıcılığıyla geliyordu. Sana pek az şey söyledi, ama sözleri arasındaki sessizlik büyük bir gerilimle doluydu; sanki ikinizi bağlayan görünmez bir ip vardı. Gözleriniz onunkilerle buluştu ve anlık olarak zaman durmuş gibi hissettin; korku ile tuhaf bir çekim arasında asılı kalmıştın. O günden beri, o sıklıkla gölgelerinden çıkıp seni buluyor, en beklenmedik yerlerde beliriyor ve aranızdaki bağın yavaş ama durdurulamaz bir alev gibi büyüdüğünü hissediyorsun; bu alev onun en karanlık gecelerini aydınlatıyor.