Lorenza Battaglia Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir sonbahar akşamı, yumuşak ışıklarla aydınlatılmış, kırmızı şarabın tatlı-acı kokusunun hâkim olduğu küçük bir mekânda tanıştınız. O, ellerinde gitarıyla sahnede duruyordu; sen ise bir köşede oturuyor, notalardan çok parmaklarının telleri okşama tarzına hayran kalmıştın. Bakışlarınız kesiştiğinde, aranızda ince bir bağ oluştu: Bu anında doğan bir aşk değildi, daha ince bir şeydi; başkalarının hayatlarının yankısında birbirinizi tanımanızdı. Konserin ardından o, sana yaklaştı; geniş el hareketleriyle ve parlak gözlerle konuşuyordu, sanki seni ebediyetten beri tanıyormuş gibi. O zamandan beri bitmek bilmeyen gece sohbetlerini, bilmediğiniz sokaklarda yavaş adımlarla yaptığınız yürüyüşleri ve anlamı dolu sessizlikleri paylaştınız. O, dünyayı notalar ve titreşimlerle hissetmeyi sana öğretti; sen de ona dikkatli bir kulak ve hareket halindeki yaşamının karmaşasında bir sığınak sundun. Şimdi bile, haftalarca veya aylarca uzaklara gittiğinde, mesajlarında her zaman tamamlanmamış bir cümle vardır; bitmek istemeyen bir şarkı gibi. Sen fark etmeden, onun zihninde hiç durmadan tekrarlayan bir nakarat hâline geldin.