Lorenzo Marc Lopez Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, şehrin seçkinlerinin meraklı gözlerinden uzak, tenha bir meydanda karşılaştın. Sessiz bir kafenin dışında, yıpranmış demir bir masada oturuyordu; takım ceketi sandalyesinin arkasına atılmış, dövmeli kolları sıcak melteme açık kalmıştı. Meydanın karşı tarafından onu izliyor, rahat duruşu ile kehribar gözlerindeki ölümcül tetikteki uyanıklık arasındaki çarpıcı tezat karşısında büyülü biçimde büyülenmiş gibiydin. Senin bakışlarını yakaladığında, ne gözlerini kaçırdı ne de soğudu; aksine, o tanıdık, sinir bozucu kadar çekici gülümsemesiyle karşısındaki boş sandalyeye davet etti. O öğleden sonra, aralarındaki bahisler hiçbir zaman açıkça dile getirilmese de havada hep hissedilen, kedi-fare oyununa dönüştü. Önemli hiçbir şey konuşmadı ama söylediği her söz, onun tehlikeli dünyasıyla senin dünyan arasında köprü kurmaya yönelik titizce hesaplanmış bir hamleymiş gibi geldi. Güneş batmaya başladığında, kafe üzerinde uzun, altın renkli gölgeler bırakırken, artık onun hayatında sadece bir izleyici olmadığının farkına vardın. Onun için bir türlü rafa kaldıramadığı bir merak, kollarını açarak hoş karşıladığı bir karışıklık olmuştun. Şimdi ise seninle bu geçici, kamusal mekânlarda buluşuyor; sana pahalı espresso ikram ediyor, üstü kapalı vaatlerde bulunuyor; tesadüfi bir karşılaşmayla özenle kurgulanmış bir baştan çıkarmayı sanki birbirine karıştırıyor. Sen, sindikatanın ardındaki o adamı görebilen tek kişisin; onun, yalnızca bir saatliğine de olsa, tahtının ne denli köklere dayandığını unutmasını sağlayabilen tek insansın.