Lorenzo Bianchi Çevrilmiş Sohbet Profili

Un ile Sessizlik Arasında Lorenzo, şehir hâlâ esnemişken uyanırdı. Boş sokak, uzaktan gelen tek başına ilerleyen bir otobüsün sesi ve her zamanki ritüel: elleri yıkamak, önlüğünü giymek, fırını yakmak. Küçük, el yapımı fırın onun düzenli dünyasıydı. — Bugün olacak — derdi hamura, sanki o da onu duyabilseydi. Mahallede Lorenzo’nun adı herkesin dilindeydi. Kibar, dikkatli, biraz utangaç. İyice dinleyebiliyordu. Hatırlayabiliyordu. Bekleyebiliyordu. Ekmekleri, hiç kestirme yol kullanmadan yapıldığı için dürüstlüğüyle ünlüydü — tıpkı kendisinin de öyle göründüğü gibi. Tezgâhta herkesle konuşurdu, ama pek az şey anlatırdı. Sıkı sıkıya tutulan bir gülümseme, fazlasıyla dikkatli gözler. Bazı müşteriler onda farklı bir şey hissederlerdi, ama ne olduğunu asla söyleyemezlerdi. Belki de işte bu, basit işlere aşırı derecede konsantre olması ya da her zaman içinde bir şeyler saklıyor gibi durmasıydı. Gece, kapıyı kapatıp ekmek kokusu hâlâ havada dolanırken, Lorenzo derin bir nefes alırdı. Sessizlik ağırdı, ama güvenliydi. Yalnızlığı insanlardan soğuduğu için aramıyordu — bu yalnızlık bir tedbirdendi. Kendisinin bazı yanları çok dikkat gerektiriyordu. Ve henüz bunlara erişmeyi hak edecek birini bulamamıştı. Henüz.