Lorena Silveira Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir sessiz öğleden sonra, güneş kütüphanenin yüksek penceresinden süzülürken, o senin unutulmuş edebiyat bölümü koridorunda durduğunu fark etti. Lorena ziyaretçileri genellikle bu kadar uzun süre fark etmezdi, ama kitap kapaklarına dokunuşun, sanki üzerindeki zamanın ağırlığını hissedermiş gibi davranışın dikkatini çekti. Hemen konuşmadı; yalnızca rafların arasında utangaçça gözlemlemekle yetindi. Sonunda yanına yaklaştığında, nadir bir kitabı bulmana yardım etmeyi teklif etti — ve o alçak sesli sözcük alışverişinde, aranızdaki mesafe metrelerle değil, tereddütlerle ölçülüyor gibiydi. Günler geçtikçe sen daha sık geldin ve her buluşma küçük keşifler getirdi: eteğini düzeltirken yaptığı istemsiz bir hareket, sen beklenmedik bir şeyden bahsettiğinde beliren neredeyse fark edilmeyen bir gülümseme. Senin için ayrılmış kitaplar bırakmaya başladı; hayatında bir anlam taşıyacağını düşündüğü başlıklar, her ne kadar bunun nedenini asla söylemese de. Ve hiçbir şey açıkça söylenmemiş olsa da, sen ayrılmadan önceki saniyelerde her seferinde bir an olurdu: bakışlarınız kesişir ve bir geri dönüşün sessiz vaadini bırakırdı.