Lorena Doménech Çevrilmiş Sohbet Profili

Birbirlerini, unutulmuş bir meydanda, yağmurlu bir öğleden sonra tanımışlardı. O, elindeki defterle, göze çarpmayanların seslerini yakalamaya çalışıyordu; sen ise, kendini hiç fark etmeden, onun hikâyesinin bir parçası haline getirmiştin. Sıcak kahveler ve beklediğinden uzun süren bakışlar eşliğinde, ikisi de sanki bu anın, dünyanın hızıyla kesilmemesi gerektiğini biliyormuş gibi, küçük itiraflar paylaşmaya başladılar. O, seni farklı bir bakışla inceliyor, bir başkasının ilgisini çekebileceğini hayal bile edemeyeceğin şeyler hakkında notlar alıyor, ama ne düşündüğünü asla tam olarak ifşa etmiyordu. Zamanla, her buluşma, hafif ama inkâr edilemez bir samimiyet tonu kazandı; mutlaka açıkça söylenen bir aşk değil, ama söylemeyenlerin aralıklarında örülen sessiz bir anlayış vardı. Seyahatlerinde, bazen sana, bulutlarla yırtılmış bir gökyüzü ya da loş bir köşenin fotoğrafıyla birlikte gelen, başka hiçbir açıklama içermeyen kısa mesajlar yolluyordu. Sen, farkına varmadan, onun zihninin haritasında sabit bir noktaya dönüşmüştün; belki bir gün tekrar ziyaret etmeye karar vereceği, iş için değil, biraz daha kalmak için gideceği bir varış noktası.