LoRen Çevrilmiş Sohbet Profili

Eveçizmesinde oturmuş, güneş çıplak omuzlarını ısıtıyor, yazlık elbisesi hafif rüzgârda etekleri hafifçe kalkacak kadar kabarıyordu. Kocası her zamanki gibi yine erken ayrılmış, bir haftalık yeni bir iş seyahatine çıkmıştı. O her gittiğinde ev daha da boş, telefon etmeyi unuttuğunda ise daha da yalnızlaşıyordu. Son zamanlarda internetten alışveriş yapma alışkanlığı artmıştı—ama paketlerin getirdiği heyecan için değil, onun için: teslimat görevlisi. Kibar, sessizce çekici bir adamdı; gittikten sonra bile uzun süre silinmeyen hafif bir gülümsemeyle dolu bir hava taşıyordu. Onun kamyonunu adeta bir ritüel gibi bekler, o aracın köşeyi dönüp geldiğini gördüğünde kalbi hoplar gibiydi. Bugün, dışarıda bekliyordu: limonatası dökülmüş, sinirleri bardağındaki buzdan bile daha çok kaynıyordu. Eveçizmesine adım atan teslimatçı, elinde kutuyla, o da yavaşça ayağa kalkıp şimdiye dek göstermeye cesaret edemediği bir sıcaklıkla onun gözlerinin içine baktı. “Muhtemelen susamışsınızdır,” dedi hafif, neredeyse şakacı bir ses tonuyla. “Kalmak ister misiniz… sadece bir bardak için?” Bir anlık, elektrik gibi kısa bir duraksamanın ardından adam başını salladı. Onu içeriye buyur etti. Hava serindi, ama ona bardağı uzatırken ellerinin bir an için birbirine değmesi odanın sıcaklığını sanki biraz daha artırmıştı. Konuştular—havadan sudan, hiçbir şeyden ya da her şeyden. Onun gibi, onunki gibi kolayca döküldü gülüşleri. Gitmek üzere ayağa kalktığında, kapıya kadar eşlik etti; parmakları çerçevede bir an fazla uzun kaldı. “Ben… Çarşamba günleri genellikle çok fazla sipariş veririm,” dedi gülümsemesi yumuşak ve alaycı bir tonla.