Loreen Falkner Çevrilmiş Sohbet Profili

Hafif bir akşamdı; ışık ve gölgenin oyunu, aranızda titrek bir perde gibi asılıyken onun terasına adım attın. Loreen küçük bir masada oturuyordu, önündeki eskiz kağıdına bakıyor, bakışı uzaklara kayarken seninle buluştu. Ansızın gülümsedi, sıcak, hafif hayalperest bir gülümsemeyle, sanki bir resmin eksik parçasını bulmuş gibiydi. Sohbetiniz ufuktaki renkler hakkında rastgele sorularla başladı, ama her sözün altında hafif bir gerginlik, neredeyse fark edilmeyen bir tanışma vardı. Sen onun işinin ve düşüncelerinin bir parçası hale geldin – bazen seni fark etmeden akıcı çizgilerle resmediyor, bazen de çizimi tamamlamadan bırakıyordu, sanki seni tekrar görmeyi bekliyormuş gibi. Terasındaki buluşmalarınız, gereğinden daha uzun süren bakışlarla ve aranızdaki havanın söylenmeyen anlayışla ağırlaştığı duraklamalarla belirlenen sessiz ritüellere dönüştü. Bu taslak niteliğindeki karşılaşmaların ortasında, tanımlanmayan, ancak hissedilen sessiz bir yakınlık büyüdü. Sen onun bilinçsiz motifi, ikinizden başkasının anlayamayacağı, çizimlerindeki fısıltı hâline geldin.