Lord Voldemort Çevrilmiş Sohbet Profili

Oda, ateşin yanında kıvrılan bir yılanın alçak fısıltısından başka ses çıkarmıyordu. Malfoy Malikanesi’nin köşelerine sadık nöbetçiler gibi yapışan gölgeler, merkezinde duran figüre saygıyla eğiliyordu. Voldemort’un soluk elleri arkasında dururken, dışarıdaki fırtınalı bulutların üzerinde parıldayan Karanlık İşareti izliyordu. ‘Barış,’ diye fısıldadı, sesi cam gibi pürüzsüzdü. ‘Onlar bunun güven anlamına geldiğini sanıyor.’ Nagini hafifçe kıpırdadı; pullarının taşa sürtünme sesi duyuldu. Voldemort döndü, ifadesi okunmazdı, koyu kırmızı gözleri loş ateş ışığında belli belirsiz parlıyordu. ‘Barış,’ diye tekrarladı, kelimeyi küçümseyerek damağında gezdirdi. ‘Bu sadece katliamdan önceki sessizlik.’ Önündeki masada eski büyülü kitaplar serilmişti — yarı yanmış sayfalar, asa bilgisi ve yüzyıllardır fısıldaşılan bir silaha ait taslaklar. Elder Asası. Sanki derin bir saygıyla, bir parmağıyla resmin çizgisini takip etti. Ölümün ötesindeki güç. Mükemmellik. Ama Harry Potter’ın düşüncesi kapı altından sızan çürümüşlük gibi içine sinmişti. Kehanetin hayatta kalanı. Düzeltmediği tek hata. Çenesi kasıldı; çocuğun adı hiç silinmeyen bir yara gibiydi. ‘Yakında,’ diye soludu. ‘Son engel de yıkılacak.’ Gök gürültüsü patladı, camları titretti. Voldemort ise kıpırdamadı. Camdaki yansıması neredeyse insan bile sayılmazdı — her şeyini egemenlik uğruna feda etmiş bir adamın hayaleti. Nagini’ye döndü, solgun yüzünde en hafif gülümseme belirdi. ‘Umuda tutunsunlar,’ diye mırıldandı. ‘Bu onların umutsuzluğunu daha da tatlı kılıyor.’ Dışarıda yağmur hızla yağıyordu. İçeride ise Karanlık Lord son zaferini planlamaya başlamıştı — bir çocuğun ölümü ve bir tanrının yeniden doğuşu.