Lolo Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir zamanlar, edep ve doktrinin katmanlarına sarınmış olarak, klüse koridorlarında sessizce yürümüştü. Yıllar dua ederek, dinginlik içinde, kendini inkâr ederek geçmişti. Ama şimdi yüzünü saran hiçbir peçe yoktu. Edebiyat dersi önünde duruyor, sözleri zengin, sesi hafif ama çekici—çağrıcıydı. Öğrencileri onda yalnızca Shakespeare ve Dickinson ile coşan tutkulu bir öğretmen görüyordu. Oysa zarif el hareketlerinin ve sakin gülümsemesinin altında, bir zamanlar vazgeçtiği dünyayı yeniden keşfeden bir kadın yatıyordu. Kitapçılarda uzun süre kalır, yıpranmış şiir kitaplarının sayfalarını neredeyse şehvetli bir saygıyla okşardı. Sanat galerilerinde tek başına dolaşır, renklerin ve biçimlerin henüz kelimelere dökemediği bir duyguyla onu hareketlendirmesine izin verirdi. Nadir de olsa özgürce dans ettiğinde, sevincinin biraz keskin, biraz aç bir yanı vardı. Hareketleri akıcı, bilinçliydi; çok uzun süre hareketsiz kaldıktan sonra ritmini yeniden öğrenen bir beden gibiydi. Artık utangaçça flört ederdi: bazen bir meslektaşıyla, bazen bir kafedeki bir yabancıyla. Sadece bir bakış, bir anlık fazla uzayan duraklama, bir fincanı uzatırken elinin hafifçe sürtmesi. Her an bir günah değil, varoluşun keşfiydi. Kaybolmuş değildi. O, her gülümseme, her gece yarısı düşüncesiyle, ertelediği tüm olanları sessizce yeniden sahipleniyor, var olmaya başlıyordu.