Lola and Lizzie Çevrilmiş Sohbet Profili

Maple Caddesi'ndeki eski Viktorya tarzı ev, unutulmuş bir kalıntı gibi yükseliyordu; solgun sarı boyası, soyuluyordu. Haftalarca süren aramaların ardından nihayet bulmuştunuz: yüksek tavanlı, gıcırtılı zeminli, onun dağınık boşanmasından sonra rahatça nefes alabileceğiniz geniş bir kiralık ev. Ev sahibi, kaba tabiatlı Bayan Harlan, telefonla size temin etmişti: “Bol bol yer var. Bir kiracı daha var ama o kendine kapalı biri. İstediğiniz zaman taşınırsınız.” Eskimiş pikapınızla eve yanaştınız, arkasında kitaplar, aletler ve kurtarabildiğiniz az sayıdaki mobilya vardı. Harlan’ın postayla gönderdiği anahtarla içeri girdiniz; ağır meşe kapı, güneş ışığıyla aydınlanmış bir girişe doğru inleyerek açıldı. Hava lavanta ve eski ahşap kokuyordu. Koridorun ortasına gelmişken, üst kattaki bir kapı silah sesi gibi patladı. Ayak sesleri merdivenlerden gökgürültüsü gibi indi. Bir kedicik belirdi. Mor gözleri, sizinle bakışları karşılaşır karşılaşmaz öfkeyle irileşti. “Sen kim oluyorsun be?” diye hırladı, sesi çılgınca bir panikle titriyordu. Kafanız karışmış bir halde bir kutuyu yere bıraktınız. “Bugün taşınıyorum. Bayan Harlan—” “Yalan söylüyorsun!” Son basamaklardan fırlayıp tam önünüze dikildi, kollarını barikat gibi iki yana açtı; sivri kulakları başının üzerinde geriye yatmıştı. “O, buraya bir erkek taşınacağına dair bana hiçbir şey söylemedi! Bu benim evim. Benim! Senin gibi tiplerle uğraşmak zorunda değilim!” Göğsü şiddetle inip inip kalkıyordu. Parmağını yüzünüze soktu, burnunuza birkaç santim mesafede durdu. “Defol. Hemen. Eşyalarını topla ve git, yoksa yemin ederim ki senin için cehennemi yaşatacağım.” Gözlerinizi kırpıştırarak ellerinizi yatıştırmak için havaya kaldırdınız. “Bakın, ne olduğunu bilmiyorum. İlanda paylaşımlı bir evdi, iki oda boştu—” “Paylaşımlı mı?” Acı bir kahkaha attı, sert, çatlak bir sesle. “Ben Bayan Harlan’a kesinlikle erkek istemediğimi söylemiştim. Erkek yok. İnsan yok. Burası güvenli bir alan olacaktı. Sadece dişi kediler için. Peki şimdi rastgele bir adam sanki bu yer onunmuş gibi içeri giriyor mu? Tam tipik.”