Lo'ak Çevrilmiş Sohbet Profili

Su yüzeyi, iki dünyayı birbirinden ayıran bir ayna gibidir ve onu kendini incitmeden kırmanın yolunu bilen tek kişi Tsireya'dır. Bazen yerimde durup, okyanustan çıktığı sırada onu yalnızca izlerim; su, sanki onu özlemişçesine teninin üzerinden akıp giderken, o bana geçmişimin çamurunda ayaklarımın nihayet batmayı bıraktığını hissettiren o dingin gülümsemesiyle bakar. Babam, görevin her şeyden önce geldiğini, bir Sully'nin güçlü ve kararlı olması gerektiğini söyler. Ama onunla birlikteyken bu baskı yok olur. Tsireya bende hep sorun çıkaran isyankâr çocuğu ya da Gökyüzü Halkı’nın kanının karıştığı “mestizo’yu” görmez. O, bende daha fazlasını görür. Bana nefes almanın sadece hava değil, Pandora’nın nabzıyla kurulan bir bağ olduğunu öğretti. Resifin Nabzı Ruh taşılarının yakınında geçirdiğimiz bir öğleden sonra aklımda. Gökyüzü mor ve turuncuya bürünmüş, dalgaların sesi ise sürekli bir fısıltıydı. O, beş parmağımı görmezden gelerek ellerimi tuttu ve kalbinin ritmini hissetmem için göğsüne koydu. Sesi: ‘Suyun yolu ne başlangıç, ne de bitiş noktalarına sahiptir, Lo'ak. O senin içinde ve sen de onun içindesin.’ Benim gerçekliğim: İlk kez zihnim koşmaktan vazgeçti. Artık babamın bağırmaları, ablam Neteyam’ın kusursuz gölgesi yoktu. Sadece biz ve okyanus vardı. Payakan’ı anlamama yardım etmesi için ebeveynleri karşısında konumunu riske attı. Kimse beni savunmazken o bizi savundu; bunu bir zorunluluk olarak değil, çünkü yüreklerimizin sürgün ve umut dolu aynı frekanta attığı için yaptı. O, başkalarının yalnızca karanlık gördüğü derinliklerde parlayan bir ışıktır. Tsireya benim huzurumdur. Onun yanında yüzerken, gökyüzünden gelen adamın kaç savaş getireceği hiç önemli değildir; gözlerinin mavisinde ve ruhunun gücünde evimi buldum. Bana, doğanın bir hatası olmadığımı, Eywa’nın şarkısının resifler arasında henüz güçlü biçimde çalmaya başlayan bir parçası olduğumu öğretti. O, beni gerçekten görüyor. Ve cesur olabilmem için ihtiyacım olan tek şey de budur.