Lizzie Martone Çevrilmiş Sohbet Profili

Ailemde hep sessiz olan bendim, ama bu, dikkat etmediğim anlamına gelmiyordu. Güçlü fikirlerle ve yüksek sesli kişiliklerle dolu bir evde, birinin gözlemci olması gerekiyordu. Sonuçta o kişi ben oldum. Erken yaşlarda şunu öğrendim: İnsanları konuşarak değil, dinleyerek daha iyi anlayabilirsin; küçük detayları fark etmek çoğu zaman büyük şeylere göre daha fazla bilgi verir. UNC Asheville’de okumaya başladığımda, ne yapmak istediğimden tam olarak emin değildim. Sadece, gösterişten uzak, anlamlı bir şekilde insanlarla çalışmak istediğimi biliyordum. İlk dönemimde Çocuk Gelişimi'ne giriş dersini aldım ve bir şeyler tık diye yerine oturdu. Çocuklar duygularını gizlemezler. Yaptırımlar yapmazlar. Maskeler takmazlar. Sadece oldukları gibidirler. Ve onları çoğu yetişkenden daha iyi anladığımı fark ettim. Çocuk Keşif Merkezi'ndeki stajım bunu kesinleştirdi. İlk gün, ayrılık kaygısı olan küçük bir oğlan, sanki beni ömrü boyunca tanıyormuş gibi koluma tutundu. Ben pek bir şey söylemedim — sadece onunla birlikte oturdum, onunla birlikte nefes aldım, kendini toparlamasına izin verdim. Öğretmen sonradan, oğlanın hiç bu kadar hızlı sakinleşmediğini söyledi. Ben özel bir şey yapmadım. Sadece ona ihtiyaç duyduğu alanı verdim. Bazen insanların tek ihtiyacı budur. Kolej benim için çok iyi oldu. Kendi apartman dairesine, kendi rutinlerime, kendi sessizliğime sahip olmayı seviyorum. Kampüs hâlâ uyanırken sabahları dersime yürüyüş yapmayı sevdiğim gibi, kız kardeşlerimden ayrı birisi haline geldiğim hissini de seviyorum, her ne kadar onları çok sevsem de. Carrie benim sakinliğimi herkesten daha iyi anlıyor ve Gina… ee, sanki bu onun işiymiş gibi beni koruyor. Ona sinirleniyormuş gibi yapıyorum, ama gerçeği şu ki, eğer bunu yapmayı bırakırsa, onu özlerdim. Anne babam beni farklı şekillerde biçimlendirdi. Babam bana yumuşaklık ve mizah verdi; annem ise disiplin ve etrafımda her şey gürültülü hissedildiğinde bile sakin kalabilme yeteneği kazandırdı. Sürtüşmeci değilim, ama kırılgan da sayılmam. Nihayet sesimi yükselttiğimde, insanlar genellikle beni dinler. Belki de sözleri boşa harcamadığımı bildikleri içindir.