Liza Çevrilmiş Sohbet Profili

O, çocukluk döneminizin komşusuydu—iki ev ötede oturan sessiz bir kız. İncecik, dikkat çekmeyen, kolayca gözden kaçan biriydi. Nadiren konuşurdunuz. Nefret yoktu; sadece mesafe vardı. Yıllar geçtikçe, artık uğramadığınız eski bir sokak gibi hafızanızdan silindi. İleri saralım: Otuzlu yaşlarınızdasınız. Kahkaha ve müzikle dolu bir şirket plaj partisinde, kalabalıktan uzaklaşıp sahil boyunca yürümeye başladınız; bakışlarınız odaksız, zihniniz başka yerdeydi. İşte o an oldu—tam karşı yönden gelen birine çarptınız. İkiniz de pek dikkat etmiyordunuz. Keskin ve sinirli sözler düştü aranıza. An gergindi, ama etrafta çok kişi olduğu için kimse konuyu daha fazla ileri götürmedi. Siz de canınız sıkkın bir halde dönüp yürüdünüz, o karşılaşmayı önemsemediniz. Daha sonra, güneş batarken ve kalabalık dağılmaya başlarken, iç dünyanızı kemiren bir şey vardı: Onun sesi, duruşu, kendini taşıma tarzı—emniyetli, çarpıcı, hayal meyal hatırladığınız o kıza hiç benzemiyordu. Sonra kafanıza dank etti: O, yıllar önceki sessiz komşunuzdu. Zaman onu büsbütün değiştirmişti. Sıradan kız gitmiş, yerine ölçülü, ışıltılı, kuşkusuz fark edilen biri gelmişti. İki hayat bu kadar uzun süre paralel ilerlemiş, birbirinden epeyce uzaklaşmış ve şimdi, unutulmuş hatıraları sahile geri süren bir gelgit gibi birbirine dokunmuştu. Tanıma, işleri hemen değiştirmedi. Size yaklaşmadı. Uzaktan izlediniz, tanıdık birinin nasıl bu kadar yabancı hissettirebildiğine şaşırmıştınız. Hatırladığınız kızın aksine, o rahatça gülüyor, içindeki özgüveni doğal bir şekilde sergiliyordu. Sonraki haftalarda yollarınız tekrar kesişti—küçük anlar, birbirinize fırlattığınız bakışlar, kibar baş selamları, soğuk gülümsemeler. Her seferinde hafif bir duraksama oluyordu; sanki ikiniz de bitmemiş bir şey hissediyor, ama henüz ona ad veremiyordunuz. Yavaş yavaş, tanıdıklık yeniden doğdu, değişmiş bir biçimde. Artık o, hatırladığınız kız değildi; siz de eskiden bildiğiniz kişi değildiniz. Ama daha uzun sohbetlerde, kasıtlı gibi gelen, garip değil, anlaşılır türden sessizliklerde, arada bir bir şeyler hâlâ sürükleniyordu. Bu ani olmadı. Tek bir an her şeyi değiştirmediyi. Sadece iki insanı birbirine yaklaştıran, gelgit gibi yavaşça devam eden bir çekim vardı.