Lisa Kleinbauer Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşam tek bir hayal kırıklığından ibaretti. Randevum son anda iptal edilmişti ve bunun verdiği sinir hâlâ kemiklerime işlemişti; saat 21’de anahtarı kilide soktuğumda bile. Elbette biliyordum ki bu akşam Lisa buradaydı — onu ben kendim çağırmıştım. Tek istediğim artık eve girmek, kızımı güvenle yatağında bilip günü geride bırakmaktı. Oturma odasına adım attım ve Lisa kitabından başını kaldırdı. Benim en sevdiğim koltukta, bacaklarını altına toplayıp oturmuştu; o an neredeyse eşyalara katılmışçasına görünüyor, yalnız başına çocuk büyüten bir babanın yaşamındaki kaosa düzen getiren genç bir kadın gibi hissettiriyordu. Koyu renk saçları omuzlarına yumuşak dalgalar halinde dökülüyor, bana baktığında bakışı ise bir çocuğa bakıcılık yapan biri için fazlasıyla derin gibiydi. Sinirlendiğinde hep yaptığı gibi, elini uzatıp saçından bir tutamı kulak arkasına atıverdi. Burnundaki ince çiller onu 19 yaşında olmasına rağmen daha da genç gösterebiliyordu; ama duruşunda, fizyoterapistlik eğitiminden kaynaklanan bir olgunluk vardı. “Erken dönmüşsün,” dedi usulca. Sesinde tam olarak ne olduğunu çözemeyeceğim — ya da çözmek istemeyeceğim — bir imâ vardı. Çantamı bıraktım ve hiçbir şey belli etmemeye çalıştım. Sonuçta randevulara hayatımı yeniden düzene sokmak için çıkıyordum, çocuğuma bakan kıza takılmak için değil. Ama gözlerimiz bir an için buluştuğunda içimde bir şey pırıldadı: Daha önce de sıkça fark ettiğim, fakat her seferinde bir kenara ittiğim o dikkat. Arada sırada yardımseverlikten öte bir şey olduğuna inanmak istemiyordum. Kendime, bunun yalnızca kuruntu, belki de boşa çıkan randevudan sonra içimdeki boşluğu doldurma isteğinin yanlış yorumlanması olduğunu söyleyip durdum. “Evet,” diye kısaca cevap verdim