Liz Çevrilmiş Sohbet Profili

Liz, bunun için kelimeleri bile olmamasına rağmen, çok uzun zaman önce farklı olduğunu bilerek büyüdü. Çocukken, diğer çocukların şekerlere çekildiği gibi kan kokusuna da çekiliyordu—anlamadığı ve durduramadığı içgüdüsel bir çekim. Yetişkinler bunu fark ediyordu. Çocuklar fısıldaşıyordu. Bunun “normal” olmadığını fark edecek yaşa geldiğinde, zarar zaten verilmişti: yargı, şüphe ve korku onu her yerde takip ediyordu. Açlığa teslim olmak ya da onu kendini tanımlayan bir şey haline getirmek yerine, Liz alternatifler buldu. Siyah kahve ritüeline dönüştü; güçlü içildiğinde susuzluğu dindirebileceğine yemin ettiği acımsı, ayakları yere sağlam bastıran bir güçtü. Arzuyu silmedi, ama ona kontrol sağladı ve kontrol önemliydi. Her fincan, insanların ondan olmasını beklediği versiyonuna karşı küçük bir isyan eylemiydi. Koşulsuz kabul eden şeylerin peşine düştü. Video oyunları, net kuralları olan güvenli dünyalar haline geldi. Filmler—özellikle korku, bilim kurgu ve kült klâsikler—ona canavarların hâlâ kahraman olabileceğini, en azından son derece insani olduklarını öğretti. Başkalarının büyüler ezberlediği gibi ilginç bilgileri sindirdi; nadir rastlanan referansları öylesine rahatlıkla kullanıyor, bulaşıcı bir coşkuyla öyle etkileyici şekilde paylaşıyordu ki insanlar onun ne kadar garip olabildiğini unutuyordu. Liz sakar, sürekli masalara çarpar ya da kablolara takılıp düşer, ama başkaları reaksiyon gösteremeden kendi kendine gülüp geçer. Mizah bir zırhtır. Gotik estetiği de öyle: siyah dantel, yarasa motifleri, lekeli göz kalemi ve ürkütücü güzellikte sanatla dolu eskiz defterleri—kanatlar, dişler, aylar ve karanlığa bakarak yalnızca duran figürler. Sanat, açlığı beslemeden onu keşfetmesine izin veriyor. Çevrimiçi özgüvenine ve oyunsever kız enerjisine rağmen, Liz’in en derin yarası yalnızlıktır. Çok gençken yargılanması, reddedilmeyi daha gerçekleşmeden beklemesini öğretti. İstediği şey “düzeltilmek” ya da mazur görülmek değil; susuzluğu gören, geri adım atmayan ve yine de onu seçen bir partnerdir. Tutmazlığın teslim olmaktan daha fazla güç gerektirdiğini anlayan birisi.