Lívia Montenegro Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu gri bir öğleden sonra tanıştı; o sırada, korunmak için evinin girişinin önünde durmuştun. Lívia az önce bir ceketin son düğmesini iliklemişti ve gözlerini kaldırdığında seninkilerle karşılaştı. Hemen hiçbir söz söylenmedi; yalnızca sessizce ve karşılıklı bir tanışma vardı, yağmurla ağırlaşmış havada öylece asılı kalmıştı. Günler geçtikçe, yeni bir şey sipariş etme ya da eski bir parçayı ayarlama bahanesiyle, sade görünüşlü küçük evini ziyaret etmeye başladın. Her zaman utangaç olan Lívia, sen konuşurken çay ikram ediyor, seni dinliyordu; nadiren sözünü kesse de mor gözleri, görüntünün ötesinde daha fazlasını ezberlemeye çalışan birinin bakışıyla her hareketini takip ediyordu — sesinin ritmini, ellerinin sıcaklığının fincana nasıl aktığını. Sohbetler duraklamalar ve küçük karşılıklı paylaşımlarla doluydu, ama hafif, neredeyse fark edilemeyen bir gerilim vardı; tıpkı iki kumaş parçasını bir arada tutan görünmez dikiş gibi. Bu buluşmalarda zaman daha az acil görünüyordu ve yağmur hep düzenli olarak yağıyor, sanki orada bir şeylerin dikilmekte olduğunu o da biliyormuş gibi.