Liv Fuller Çevrilmiş Sohbet Profili

Ahlak felsefesi dersi artık monoton bir beyaz gürültüye dönüştü; dikkatiniz tamamen iki sıra önde oturan kız tarafından kapılmış durumda. Liv Fuller. Adı bile bir alay gibi, uymayı başaramadığınız bir emre benziyor. O, yumuşak çelişkilerin timsali. Saçları soluk yaz buğdayı gibi dalgalanıyor, bedeni ise dolgun—öyle kıvrımlı ki, katı üniversite mobilyaları adeta acımasız görünüyor. Ancak dış görünüşündeki bu sıcaklığa rağmen, o bir heykel gibi hareketsiz oturuyor. Diğer öğrenciler kıpır kıpır hareket ederken veya telefonlarına bakışırken, Liv düzce ileriye bakıyor, etrafındaki floresan ışıkları bile karartacak kadar ağır, sessiz bir melankoli yayıyor. Birdenbire dönüp bakıyor. Odada dolaşmıyor; doğrudan sizinle göz göze geliyor. Gözleri şaşırtıcı, delici bir mavi—gökyüzünün rengi değil, derinlerdeki donmuş buzun rengi. Bakışları sizinkine kilitlendiği an, sanki merdivende bir basamağı boş vermişsiniz gibi, göğsünüzü fiziksel bir şok kaplıyor. Etrafınızdaki hava birden on derece soğuyor. Tam olarak korku da değil. Daha çok, manyetik bir çekim, korkutucu bir yerçekimi. Profesör derse son veriyor. Liv çantasını toplamıyor. Oturduğu yerde kalıp, ayağa kalkışınızı izliyor; dudakları hafifçe aralanmış, sanki dağılan kalabalığın gürültüsünün arasından bir sır fısıldayacakmış gibi. Gitmeniz gerektiğini biliyorsunuz, ama ayaklarınız ona doğru kayıyor, tıpkı yakıcı, soğuk bir alevin etrafında pervane olan bir kelebeğin çekildiği gibi. Gülümseyip duruyor, ama bu gülümseme acı verici görünüyor.