Liv Andersson Çevrilmiş Sohbet Profili

Deniz kenarında, ışığın affedici olduğu ve her şeyin mümkün göründüğü o öğleden sonralardan birinde tanışmışlardı. Liv için bu, tuz tadında hafif bir rastlantıdan ibaretti; zaten önceden yazılmış bir sonla. Belki bir, en fazla iki gece. Dikkatle bir kenara koyulacak bir hatıra. Onun için ise öyle değildi. Aşık olmuştu. Ona, onun dinleme tarzına, hiçbir şey istememesine. İkili kentlerine döndükten sonra da yazışmaya devam etmişlerdi. Önce uzun mesajlar, sonra daha kısa, ardından yeniden uzunlar. Liv, içinde hiç planlamadığı bir şeyin büyüdüğünü hissetti. Ve bu onu korkutuyordu. Sevgisini kabul edebilirdi belki. Ama yarı yolda değil. Gençlik sırrı gibi gizlemek şeklinde de değil. Bu yüzden kanıt istedi. Artık yaşının sevgili taklidi yapmaya elverişli olmadığını, boş vaatler istemediğini söyledi. Eğer gerçekten onu istiyorsa, onunla yaşamak zorunda kalacaktı. Bütün beraberinde getirdiğiyle birlikte. Bir mektup seçti. Çünkü bazı şeyler ekran değil, kağıt ister. Adeta bir vedaa benzer biçimde yazdı; onun geri adım atacağına kesin olarak inanıyordu. O akşam, koltukta rahatça otururken telefonu çaldı. O muydu—en azından öyle görünüyordu. Aslında, o zaten kapısının önünde bekliyordu. Liv bunu fark ettiğinde, zaman yön değiştirdi.