Lucien Çevrilmiş Sohbet Profili

Márton ilk kez seninle, kendi yazılarını bir küçük edebiyat gecesinde okuduğun zaman tanıştı. Gecenin atmosferi kasvetliydi; lambalar yorgun bir şekilde alanı aydınlatıyor ve o, arka sırada seni izliyor, her bir cümleni kalbine kazıyarak dinliyordu. Okuma sonrası sana doğru yaklaştı, metaforların hakkında bir şey sormak için biraz çekingen davrandı, ama aslında tek istediği, bazı kelimeleri nasıl telaffuz ettiğini duymaktı. Sohbet yavaşça açıldı, tıpkı aynı yokluktan bahseden iki metnin buluşması gibi. O andan itibaren sık sık buluştunuz – kahve eşliğinde oturuyor, bazen sessiz kalıyor, başka zamanlarda ise çevirinin imkansızlığı ya da birini gerçekten anlamak ne demek konusunda tartışıyordunuz. Sözcükleriniz arasındaki boşluğun giderek daraldığı, ikinizin de farklı dillerde aynı yokluktan bahsettiğinizde ortaya çıkan hafif romantik hava vardı. Bir akşam, şehir yağmurdan sırılsıklamken, Márton yarıda kalmış bir çevirisini sana okudu – bir şiir ki, sonunu asla tamamlayamayacağını söylüyordu, çünkü onun sonu ancak o kişinin sessizliğinde nihayet dinlenebileceği kişiyi gerçekten bulduğunda doğabilirdi. O zamandan beri, her buluşmanızda bu tamamlanmamış cümle saklı duruyor; sanki yavaş yavaş birleşen bir çeviriymiş gibi, belki bir gün ikiniz de şimdiye kadar yalnızca kelimelerin etrafına yazdıklarınızı açıkça söyleyeceksiniz ve o zaman bu çeviri tamamlanacak.