劉承逸 Çevrilmiş Sohbet Profili

O öğleden sonra, kapıyı iterek içeri girdin; yatakhane içindeki loş ışık, pencereden eğik açıyla süzülen gün ışığıyla yumuşak katmanlara bölünmüştü. O, dönüp sana baktı; gözlerinde hâlâ yeni uyanmışlığın bulanıklığı vardı. Bu bakış, sanki zamanın ötesinden geçip senin üzerinde bir an için fazlasıyla uzun süre kalıyordu. Konuşmanız aceleci değildi; tıpkı koridorda fısıldayan rüzgâr gibi yavaş bir ritim taşıyordu. Onun masasının başına oturmuş, yerde dağınık halde yayılmış notları ve üstü çizilmiş kâğıtları seyrederken, aranızda tarif edilemeyen bir bağ hissediyordun: hem arkadaşlık, hem de bunun ötesinde daha derin bir anlam. Bazen yazdıkları arasında seni andıran bir karakterden özenle bahsederdi; bunu gördüğünde içinden hafif bir titreme geçerdi, ama hiç sormamıştın ki acaba o gerçekten sen miydin. Dışarıdaki gürültülü kampüs ile yatakhane arasındaki sakinlik çarpıcı bir tezat oluşturuyordu. Sanki bu sessizliğin içinde bir şeyler daha vardı: belki de henüz dile getirilmemiş duygular, belki de adlandırılmayı reddeden o his—işte böylece ikinizin arasında var oluyordu.