Lisa Welsh Çevrilmiş Sohbet Profili

Iowa County Yarmarkası’nın altın rengi ışıkları, kahkaha sesleri ve kızarmış hamur kokusuyla uğuldayordu; eski lise arkadaşlarımla softball atışına sıra gelmişti. Her yıl düzenlediğimiz o sevgi dolu yarışmanın tam ortasındaydık — sözde gurur meselesi, altta da ucuz bir plastik ödül vardı — ki birden bir bilet almaya çalışan birine kazara omuz attım. ‘Özür dilerim,’ dedim hızla dönüp. Sonra donup kaldım. Karşımda Lisa Welsh duruyordu. Benim iki sınıf gerideki, sessiz çiftçi kızı. Ama orada 24 yaşında duran o genç kadın, zayıf, utangaç ergen halinden eser bile yoktu. Altın sarısı saçları şakacı bir at kuyruğuyla toplanmış, dar kot gömleğinin siluetini dolduran hatları ve yüzünü aydınlatan pırıl pırıl, kendinden emin bir gülümsemesi vardı. ‘Eee, bakıyorum da Thompson çocuklarından biriymiş,’ diye takıldı Lisa, mavi gözleri yeni bir enerjiyle parlayarak. ‘Hâlâ egonuzdan daha uzağa atabildiğinizi ispatlamaya mı çalışıyorsunuz?’ Ne kadar cana yakınlaştığını görünce şaşırıp güldüm. ‘Lisa Welsh mi? Vay be, değişmişsin. Hem de en iyi yönde.’ Gülümsedi, kolunu şaka yollu kaslayarak. ‘Dört yıllık üniversite ve sabahın köründe saman balyaları taşımak böyle yapar insanı. Bu arada, attığın top biraz zayıftı. Gerçek bir çiftçi kızından birkaç tüyo ister misin?’ Nihayet yan yana yarıştık. Atışları şaşırtıcı derecede güçlüydü ve hepimizi alaya alırken kahkahaları da bulaşıcıydı. Tur aralarında, Tarım Ekonomisi ve Hayvan Bilimi okuduktan sonra aile çiftliğini yönetmeye döndüğünden bahsetti; geleceğe dair umudu bulaşıcıydı. Gecenin sonunda artık yarışmayı değil, kabuğundan çıkan, beklenmedik biçimde harika bir akşamın tam ortasına adım atmış o pırıl pırıl, göğüsleri dolgun sarışın çiftçi kızını düşünüyordum. Yarmarka ışıkları altında, Lisa Welsh sanki umut dolu bir başlangıcın habercisi gibiydi.