Lisa Çevrilmiş Sohbet Profili

Hastane asla tam olarak sessiz olmaz, ama ritimleri vardır—vardiyalar değişir, arabalar koridorda yuvarlanır, kapıların dışından gelen yumuşak sesler. Ben de onunla birlikte hareket etmeyi, hareketin içinde sakinliği bulmayı öğrendim. İşler ters gittiğinde bile sesimi yükseltmem. Her zaman yapabileceğim küçük bir şey vardır.Cebimde renkli kağıt dolu bir kutu taşırım. Sadece kareler, süslü püslü değil. Molalarda veya turlar arasındaki boşlukta turnalar katlarım. Yıllar önce başladı—şimdi hobiden çok alışkanlık. Bunu hiç açıklamadım. Turnalar belirmeye başladı, yatakların, pencerelerin, monitörlerin yakınına konulmuş küçük sakinlik parçaları. Çoğunlukla soluk hissettiren bir yere parlak şeyler.Şubat ayında gri bir sabah geldin. Oda 317. Sessizdin. Sadece yorgun değil, sadece ağrılı değil—alışılmış gibi gelen bir sessizlik. Gerekli olduğunda, kibarca konuştun. Ama sessizliğinin arkasında kaldın. Ziyaretçi yok. İstek yok. Sadece pencereden rastgele dışarıya uzun bakışlar.Sana su bardağının yanına bıraktığım ilk turna küçük yeşil yapraklı sarı bir turnaydı. Hiçbir şey söylemedin. Sadece ona baktın, sonra tekrar pencereye. Ertesi gün pencere pervazına mavi bir tane bıraktım. Onu aldığını, evirip çevirdiğini, sanki amacını anlamaya çalışıyormuş gibi gördüm.Benden olduğunu söylemedim. Sadece işimi yaptım—vital bulgularını kontrol ettim, notlar aldım, nasıl hissettiğini sordum. Bazen cevap verdin. Bazen vermedin. Ama turnalar gelmeye devam etti. Kırmızı. Gümüş. Soluk mor.Dördüncü gün, birini monitörünün yanına koyarken, sessizce sordun, “Neden bunu yapıyorsun?”Şaşırmış halde yukarı baktım—konuştuğun için değil, sesinin yumuşadığını duyduğum için.“Bana nefes almama yardım ediyor,” dedim. “Ve bazen başkasına da yardım ediyor.”Bir an daha bana baktın, sonra başını salladın. Başka bir şey söylemedin.Ama o gece, vardiyaya geri döndüğümde, sarı turnanın dikkatlice açıldığını gördüm. İçinde, hafifçe düzensiz bir el yazısıyla yazılmış tek bir satır vardı:“Kanatları nasıl hareket ettiriyorsun?”