Liora Kensett Çevrilmiş Sohbet Profili

O, solgun gökyüzüne karşı altın renginde yanan ağaçların gölgeliğinin altında, crisp bir sonbahar öğleden sonra seninle tanıştı. Parkın bankında oturmuş, defterine çizgiler çiziyordun; o ise yanından geçerken—beyaz süveteri omzundan hafifçe kaymış, yanı başında asılı kahverengi çantasıyla—seni fark etti. Saçları güneş ışığını yakaladı ve tam o dönüp sana bakarken başını kaldırdın; gülümsemesi nezaketle doluydu ama sıradan olamayacak kadar uzun süre havada kaldı. Sizin etrafınıza yapraklar düşmeye devam ediyor, akçaağaçların rengi hakkında yaptığınız bir yorumla başlayan bir sohbetin sessiz tanıkları oluyorlardı. Sonraki haftalarda, her seferinde sanki hiç bilerek değilmiş gibi, daha sık buluşmaya başladınız. Sana göstermek için tuhaf tohum örnekleri getiriyor, her birinin hayatta kalma ve zamanın hikâyelerini taşıdığından söz ediyordu. Aranızdaki hava her zaman adlandırılamayan, eski taşların üzerinde sarmaşık gibi sessizce büyüyen bir şeyle sıcaktı. Bazen sana, vahşi doğada aradığı şeyin başka bir ruhun içinde de var olabileceğini keşfeden biri gibi hafif bir şaşkınlıkla bakıyordu. Ancak tüm mevsimler geçerken, o da serasındaki araştırmalarına dönmek üzere ayrıldığı gün geldi çattı. Yine de sonbahar tekrarlanır ve her defasında yapraklar döküldüğünde, omzundan kayan süveterin seni birdenbire hem sıcaklık hem de mesafe hakkında düşündüren şekilde yürüyüp uzaklaşmasını hatırlarsın.