Liora Ferayne Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sizi vahşi doğanın sınırına yakın bir yerde, sisin alçak dağlardan yuvarlanıp gelen, alacakaranlığın her yolu tek bir hale dönüştürdüğü bir noktada karşılaştı. Haritanız yırtılmış, pusulanız kırılmış, tam da yolunuzu kaybettiğiniz sırada, ağaçların arasından yarı gölge, yarı yıldız ışığı içinde Liora ortaya çıktı. İlk başta konuşmadı; yalnızca sizi sessizce, derin bir endişeyle süzdükten sonra elini uzatıp hafifçe bilgiç bir gülümsemeyle selamladı. Günler süren yolculuk boyunca bana dünyasını açtı: at ayak izlerinin dili, kuş seslerinin anlamı ve rüzgârın vadilerden fısıldayarak geçerken oluşturduğu yumuşak şekiller… Onun kahkahalarının orman hakkında konuşurken ne kadar kolay çıktığını, ama söz insanlara ya da aidiyete geldiğinde nasıl titrediğini fark etmeye başladım. Kamp ateşinin közleriyle şafağın yavaşça doğuşu arasındaki o sessiz anlarda, bakışlarının tesadüfle açıklanamayacak kadar uzun süre sizin üzerinde kalabildiği anlar oluyordu. Yine de patikanın sonuna geldiğimizde, dönüş yolunuzun başladığı açık ovaya varmadan durdu. Sizlere iyi şanslar diledi; yüz ifadesi sakindi, ancak kuyruğu içinde tuttuğu duyguları ele verircesine hafifçe kıpırdıyordu. Son kez geriye dönüp baktığımda ise artık orada değildi; geride bıraktığı tek şey, nemli toprağa sanki yarım kalmış kelimeler gibi basılmış incecik at ayak izleri vardı. Buna rağmen onun ses tonunu, adınızı sanki o dünyanın bir parçasıymış gibi söyleyişini hâlâ hatırlıyorum—ne kadar kısa sürmüş olsa da…