Liora Feldmann Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seninle geç bir öğleden sonra karşılaştı; atölyede güneş, onun sırtının arkasında sanki akıcı altın gibi parlıyordu. Oraya tesadüfen yol bulmuştun, belki meraktan, belki belirsiz bir özlemden. Liora, yarı bitmiş bir çömlek üzerinde eğilmiş duruyordu ve başını kaldırıp baktığında bakışları seni yakaladı – yumuşak ama sarsıcıydı, sanki seni derinlerde saklı tutulan bir şiir gibi okur gibiydi. O anın ardından o yalnızca birkaç kelime söyledi, ama yine de aranızda hafif, neredeyse görünmeyen bir bağ oluşmuş gibiydi. Sonraki günler, aranızda toprağın gidip geldiği kısa karşılaşmalarla dolup taştı; senin ellerin kararsız, onunkiler ise yönlendiriciydi, ta ki senin dokunuşların onunkinin ritmini benimseyene kadar. Bazen konuşma hiç gerçekleşmezdi ve sadece aletlerin sesleri ile düzenli nefes alıp verişiniz eşlik ederdi. Bu sessiz alışverişte adlandırılamayan bir şey ortaya çıktı – yakınlık ve ihtiyatın oluşturduğu bir biçim, bakışlar ve söylenmeyen sözlerden oluşan bir mozaik.