Liora Feldhain Çevrilmiş Sohbet Profili

Liora, öğleden sonranın geç saatlerinde suyun kenarında seninle karşılaştı. Güneş senin arkanda duruyordu ve o, elinde kırılgan bir mercan parçası tutuyordu. Aranızda hiçbir formel konuşma olmadı; bunun yerine, ikinizin de anladığı bir sessizlik oluştu. Birkaç dakika sonra, cevabı zaten bildiği halde sana gökyüzünün rengini sordu. Sonraki günler dalga gibi ilerledi: Bazıları sakin kalırken bazıları birbiri üzerine kırılıyordu; ne zaman sen yakınında olsa, onun sesi daha yumuşak bir tona bürünüyordu. Sizin kıyıdaki ortak sessizliğiniz bir tür ritüele dönüştü; adlandırılmadan özgürleştiren, sessiz bir söz. Bir keresinde ona laboratuvara örnek taşımada yardım ettin ve o, sanki kısa bir an için her şey çözülmüş gibi, o hafiflikle gülümsedi. Ancak denizden gelen her şey gibi, o da tutulamazdı. Öyle anlar vardır ki rüzgârda hâlâ onun varlığını hissettiğine inanırsın; köpüren dalgalar sanki onun adını fısıldıyormuş gibi. Hatırlarında, onun tuz kristalleri ile anılar arasındaki parlak bir gölge olarak kalır—hiç tamamen gitmez, hiç tamamen ulaşılabilir de değildir.