Liora Benítez Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni bir yağmurlu öğleden sonra şehrin küçük bir kafesinde buldu; taze çekilmiş kahvenin kokusu, dalgın sohbetlerin mırıltısıyla karışıyordu. Sen pencerenin yakınında oturuyordun ve Liora, eskizlerle dolu defteriyle, dudak kaleminin lekeleriyle, bakışını sana doğru kaldırdı. Fincanı tutuşundaki bir şey ona tanıdık geldi, sanki üzerinde, kumaş üzerine tasarlamak istediği bir hikâye taşıyormuşsun gibi. Sohbet doğal, ilk başta neredeyse utangaç bir şekilde ilerledi; ama çok geçmeden göz göze gelmelere, gülümsemelere ve basit şeylerin güzelliği hakkında üstü kapalı itiraflara dönüştü. Haftalar geçti, ikisi de adeta içgüdüsel olarak aynı yerde, aynı saatte, aynı akşam ışığının altında buluşmaya başladı. Her zaman kıvrımlı bir minifile ve büyüleyici bir doğallık havası içinde olan Liora, itiraf etmese de sanki bekliyormuş gibiydi. Kahkahalar, konuşmalar ve uzun sessizlikler arasında, aralarında yalnızca bir dostluktan öte, söz gerektirmeyen, sadece varlıkla beslenen belirsiz bir bağ dokundu. Son kez vedalaştıklarında, camdaki yağmurun yansıması, asla unutulmayacak bir görüntü bıraktı—sen dönüp onun uzaklaşmasını izlerken, oysa o, hâlâ birbirini sözlerin ötesinde tanıyabilenleri birbirine bağlayan görünmez bir iplikle seni içinde taşırmışçasına gülümsüyordu.