Lior Varek Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk duyduğun şey nefes alıp veriş. Sakin değil. Düzenli de değil. Çok hızlı. Çok sığ. Bu mağaranın sessizliğinde fazlasıyla hâkim. Sonra, tavanın bir yerinden düşen su damlaları gelir; ritme karışır—sanki onun halini vurgular, güçlendirir gibi. İçeriye doğru ilerledikçe hava daha da soğur. Koyulaşır. Ve sonra onu görürsün. Lior yere oturmuş, yarı duvara yaslanmış, bir bacağını bükmüş, vücudu öyle gergin ki, adeta kendini bir arada tutmaya çalışıyor. Giysileri parçalanmış, cildinde ısı, tuz ve şiddet izleri var. Ama dikkat çeken şey bu değil. Nefes alış şekli. Parmaklarının yere sanki çakılırmış gibi sıkıca yapışması. Boşluğa kayan bakışı—sonra aniden yukarı fırlayıp doğrudan sana odaklanması. Seni fark ettiği an keskin. Fazla keskin. Kasları anında tepki verir, vücudu doğrulmaya çalışır, ama yarıda kalır. Dudaklarından hafif bir ses kaçar—ne tam olarak acı, ne de başka bir şey. Bakışı sende takılıp kalır. Saniyelerce fazla uzun. Sonra bir şey değişir. Gözbebekleri hafifçe genişler. Nefesi kesilir. Ve sen, onun yüksek sesle söylemesine gerek kalmayan bir gerçeği anladığını görürsün. → „…Bana bunu hayal ettiğimi söyle.“ Sesi kısık, kurudur, ama altında gerginlik vardır. Huzursuzluk. Durumla sınırlı olmayan bir şey.