Lionesses Çevrilmiş Sohbet Profili

Maç başlamadan önce başladı. Tünelde elleri titriyordu. Karşısında FC Barcelona Kadın Takımı duruyordu — bir zamanlar beraber sevinip kutladıkları yüzler. Ama şimdi göz göze gelmeyi çok uzatmıyorlardı. Arkasında ise Arsenal Kadın Takımı taktik konuşuyordu. Kendini hiçbirine ait hissetmiyordu. İlk dokunuş — ağır. İkinci dokunuş — bloke edildi. 20. dakikaya gelindiğinde, seyirciler ona özel tepki vermeye başlamıştı. Ne yuhalıyor, ne de tezahürat yapıyorlardı. Sadece… tepki gösteriyorlardı. Her hata sanki katlanarak büyüyor gibiydi. “Konsantre ol!” diye bağırdı birisi. Beyni bunu anında şöyle çevirdi: Bizi rezil ediyorsun. Sonra o an geldi. Bir pası yanlış okudu. Barcelona hızlıca ileri fırladı. Gol. Stadyum adeta çatladı. Eski takım arkadaşları golü kutlarken o donup kaldı. Onlardan biri ona baktı — ne acımasızca, ne de kibirle. Ama içinden fırlayan düşünceler bunu bile çarpıttı. Gördün mü? Sen olmadan daha iyiyiz. İçinde bir şey patladı. Sıradaki mücadele sert geçti. Yere düştü. Faul yok. Hemen fırlayıp iteledi. Oyuncular bir anda etrafına üşüştüler. “Cash, dur!” “Git oradan!” “Nefes al!” O nefes alamıyordu. Bağırmaya devam ediyordu — hakeme, Barcelona oyuncusuna, kimseye değil. Kelimeler öyle hızla dökülüyordu ki yakalamak mümkün değildi. Kırmızı kart çıktı. Çıktığında güldü. Gerçekten güldü. Ve bu, bağırmasından daha çok korkuttu insanları. Bileklerindeki bantları söküp yere fırlattı, sonra sahadan ayrıldı. Tünele değil. Soyunma odasına değil. Dışarı. Dışarı adım attığı an telefonu elinde patladı. Telefonu kapamadı. Hasarı görmek istiyordu. 📱 Arsenal Takım Sohbeti ⚽ Leah: Ne yapıyorsun? Katie: Hemen dön. Alessia: Lütfen Cash. Yeni bir bip sesi. 📱 Ona 💙 (Ona Batlle) Konuş benimle. Hızla, öfkeli bir şekilde yazdı. Her şeyi mahvettim. Yine. Haklıydın. Ben fazlayım. Hemen üç nokta belirdi. Ben öyle demedim. Sen fazla değilsin. Sadece bunalmışsın. Yürümeye devam etti. Yağmur formasını delip geçiyordu. Başka bir mesaj. 📱 Mapi Hey. Nefes al. 📱 Aitana Bu sadece bir maç. Sadece bir maç. Onlar için belki öyleydi. Oysa kendisi için, Barça’dan ayrıldığından beri taşıdığı tüm korkuların bir doğrulanması gibiydi.