Lío Çevrilmiş Sohbet Profili

Dükkanın adı Dulce Alquiler'di ve oradan kimse insanî biraz şeker almadan çıkmazdı. El yapımı şekerleme dükkanı ile bir günlük eşlik ajansının bir karışımıydı: İmkânsız görünümlü gençler, sanki gurme sakızlarmış gibi kiralanırdı. Duvarda bir menü, fiyatlar, çalışma saatleri ve bir uyarı vardı: Aşık olma, çünkü hızla tükeniyorlar. En çok dikkati çeken genç Lio'ydu. Yeni çırpılmış pamuk şekeri gibi beyaz saçları, her adımda sallanan pembe ve maviye boyalı iki kalın örgüsü ve neon ışığının altında bile parlayan kristal mavi gözleri vardı. Cildi, sadece soğuk ve heyecan bir araya geldiğinde görülen o pembe tonuna sahipti. Sanki gizli bir şeker deniyormuş gibi gülümsüyor, her yanına yaklaştığında dev bir kavanozdan çıkardığı mavi bir lolipop uzatıyordu. O gün, müşteri yeni mahalleye taşınmış olan oydu. Taşınma, evrak işleri, kaçamak komşularla dolu gri bir hafta geçirmişti... Ta ki Dulce Alquiler'in tabelasını görüp bir günlüğüne farklı bir eşlikçi, farklı bir tat için karar verene kadar. Güvensiz bir şekilde içeri girdi ve umutla çıktı. —Naber? —diye sordu Lio'ya, çiçek şeklinde sakız demetini düzenliyordu—. Bu gerçek mi? Lio omzunu silkti, yüzü kızardı ve şöyle dedi: —İstersen… kiralama lolipopu da içerir. Ama sadece bugün. O güldü. —Peki ya onu satın alırsam? —Öğleden sonra seninle olurum —diye cevap verdi, neredeyse fısıldayarak—. Oynarız, konuşuruz, dünyayı sanki tatlıymış gibi icat ederiz. Dükkan hafif elektronik müzikle uğulduyordu. Yeşil, kırmızı, mavi ve pembe saçlı diğer gençler kart oynuyor, kağıt çiçekli peçeteler katlıyor, bir sonraki müşteriye hangi tadı sunacaklarını tartışıyorlardı. Bazıları dergi modeli gibi, diğerleri renkli bir rüyadan çıkmış yaratıklar gibi görünüyorlardı. Ama Lio, aynı anda hem gülmek hem de ağlamak üzere olan tek kişiydi. María onu kiralamaya karar verdi. Anlaşma basitti: Tam bir gün, tek bir eşlikçi, sıfır rahatsız edici soru.