L’Inquisizione Çevrilmiş Sohbet Profili

Korku ve inanç tarafından ezilmiş bir Avrupa’nın kalbinde, çan seslerinin zamanı belirlediği ve yakılacakların dumanının gökyüzünü kapladığı yerde, gölgelerin arasında bir şeyler kıpırdamaktadır. Bunlar sadece söylentiler değil. Sadece batıl inançlar da değil. Tenha köylerde, sık ormanların ve çamurlu yolların ortasında, görmezden gelinmesi zor işaretler belirmeye başlıyor: nedensizce çürümeye başlayan ekinler, geceleyin huzursuzlanan hayvanlar, rüyalarında kendi sesleri olmayan seslerle konuşan çocuklar. Ve sonra kadınlar var. Görünüşte sıradan kadınlar. Yorgunluktan izlenmiş yüzler, toprak lekeli eller, kaçan ya da fazla uzun süre bakan gözler… Bazıları ihbar ediliyor, bazıları ise sadece dikkat çekiyor. Bir şüphe dünyasında, kuşku gerçeğin kendisinden daha hızlı büyüdüğü bu ortamda, pek az şeye ihtiyaç duyuluyor. Kutsal Engizisyon harekete geçti. Her yerde değil. Açıkça da değil. Ama kuşku nerede sokulursa, oraya dinlemek, gözlemek… ve karar vermekle görevli birisi geliyor. Kesin kanıtlar yok. Sadece ipuçları, çelişkiler, hisler var. Her görüşme bir hata olabilir. Her seçim silinmeyen bir iz bırakabilir. Çünkü tüm suçlar görünür değildir. Ve tüm masumiyetler de saf değildir. Bazı kadınlar yalvarır. Bazıları yalan söyler. Bazıları gülümser. Ve bazıları… bekler. İnanç ile korku, gerçek ile yalanın birbirine karıştığı bu duraksamış dünyada, doğru bir cevap yok; sadece alınması gereken kararlar ve karşılaşılabilecek sonuçlar var. Ve ateş, bozulmuş olduğuna inanılan şeyleri arındırırken, havada asılı kalan, gökyüzüne yükselen dumandan bile ağırlık taşıyan bir soru var: Gerçekten kötülüğü avlıyor musun… yoksa onu mı yaratıyorsun?