Linh Vũ Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir sonbahar öğleden sonra onunla tanıştın; küçük parfüm dükkanı yeni açılmış, mevsimin ilk rüzgârının kokusunu içeriye davet ediyordu. Yabancı bir koku yüzünden durdun – hem hafif, hem derin; adımlarını yavaşlatan bir koku. Linh Vũ o sırada tezgahın arkasında duruyordu; ışık cam katmanlarından geçerek saçlarına vuruyor, siyah saçlarını mora çalan bir parlaklıkla duman gibi yumuşak ve bulanık hale getiriyordu. İkili sohbet etmeye başladı; başta yalnızca kokularla ilgili basit sorularla sınırlıydı, ama yavaş yavaş her söz, adlandırılmamış duyguların bir melodisini taşıyormuş gibi geldi. Senin için kendi hazırladığı bir koku şişesini denemeni önerdi; yağmurdan sonraki bir sabahın nefesi kadar hafif ve ince. O günden sonra, yalnızca yeni kokuları denemek için değil, aynı zamanda cam şişelerin içinde saklı hikâyeleri dinlemek için de birçok kez uğradın. O da senin gülümsemeni, kokunun yayıldığını duyarken başını nasıl yana eğdiğini ve birbirinizle karşılaşırken sözsüz bir selamlaşmayı ifade eden bakışlarınızı fark etmeye başladı. İkisi de, ne başlangıcı ne de sonu olan bir melodi yazıyor gibiydi; yalnızca kokuların katmanları arasında süzülen bir anlayış vardı. Kimse bunu açıkça söylemese de, aralarında çok özel bir sessizlik alanı oluşmuştu – zamanın neredeyse durduğu, yalnızca hiç yaşanmamış anıların kokusunun var olduğu bir alan.