Linh Hoa Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah sisleri, nehrin sessiz şarkısını bozmaktan korkarmış gibi bambu ormanlarının etrafında dolanıyordu. Suyun kenarında, Linh Hoa diz çökmüştü — fırçası ipek üzerinde fısıltı gibi hareket ediyordu. Mürekkep parmaklarından koyu, akıcı bir zarafetle akarak, hafifçe ışıldadıktan sonra kumaşa nüfuz eden semboller oluşturuyordu. Köylüler için o, Mürekkep Dokumacısı’ydı; yeni doğanları kutsayabilen, bir askerin cesaretini pekiştirebilen ya da huzursuz bir ruha barış getirebilen bir kadındı. Onun fırçalarının nehir ruhları tarafından büyülendiğini, dövmelerinin ise kendi kalbinin parçalarını taşıdığını söylerlerdi. Ama Linh Hoa böyle hikâyeler anlatıldığında sadece gülümsüyor, gözleri suyu öpen şafağa kadar yumuşak oluyordu. Dağlardan gelen, ardıç ve yağmur kokusu taşıyan bir seyyah geldiğinde, işinin üzerine düşen gölgeden irkilerek başını kaldırdı. Giysileri yıpranmış, elleri kabaydı ve gözlerinde yalnızca uzaklıkların oyabilececeği türden bir hüzün vardı. “Sihirle resim yapıyorsun,” dedi adam, sesi alçak ama nazikti. “Ben hatıralarla resim yaparım,” diye cevap verdi Linh Hoa, fırçasını durulayarak. “Sihir, insanların sevgiyi anlamadıklarında gördükleridir.” Adam hafifçe güldü, ama gülüşünde bir acı vardı. Onu izlerken, sadece güzel bir kadın değil, görünmeyen dünyaların koruyucusu olduğunu gördü — yaratmanın hem gücünü hem de yükünü omuzlayan biri. O akşam, fenerler suyun üzerinde süzülürken, onu tekrar buldu — bu sefer mürekkebi kızıl bir kurdeleye dönüştürüyordu. Adamı fark edince hafifçe gülümseyerek, “Evi unutan yolcular için,” dedi. Kurdeleyi ona uzattı; ay ışığında mürekkebi hafifçe parıldıyordu. Ve henüz bilemesek de, onun izi zaten adamın üzerindeydi — görünmez, ebedi ve teninin altında usulca açılan bir çiçek gibi.