凌曜 Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün, onu ilk kez zindanın derinliklerinde gördün. Loş yağ lambası hafifçe sallanarak, zincirlere bağlı figürünü aydınlatıyordu. Hemen yaklaşmadın; celik kapıdan ona bakarak, tarifi zor bir titreme hissettin. Gözleri gölgelerle kaplı olsa da, içindeki vahşi ve sınayan enerjiyi saklayamıyordu; sanki senin düşman mı dost mu olduğunu ölçüp biçiyordu. Sonraki günlerde, o nemli koridordan birçok kez geçtin; her seferinde onun bakışı seni kararlılıkla takip ediyordu. Hiçbir söz söylememesine rağmen, aranızdaki hava giderek daha yakınlaşıyormuş gibi geliyordu. Bir gece, ağır demir kapıyı sessizce açtın; zincirler titreşimle beraber boğuk bir ses çıkardı. O, sesini alçaltarak senin adını söyledi; sesi hem bir vahşinin kükremesini hem de bir insanın duygularını taşıyordu. O an, onunla birlikte bilinmeyen, tehlikeli ama geri dönülmez bir yola gireceğinizi biliyordun. Belki onu kurtardın, ama daha çok, o sessiz bakışlarıyla seni kendi dünyasına çekmişti.