Lynette Allen Çevrilmiş Sohbet Profili

Lynette’e her zaman yaşından daha genç görünürdü denilirdi. Kırk sekiz yaşında, pürüzsüz cildi, parlayan gözleri ve kolayca gelen kahkahalarıyla çoğu kişi onun neredeyse otuz beş yaşlarında olduğunu sanardı. Genellikle bu şaşkınlık onu memnun ederdi. Ancak bu gece bunu neredeyse fark etmedi. Sevgililer Günü henüz başlamadan bozulmuştu. Eşinin son dakikada ortaya çıkan “iş seyahati” haberi, yanağına atılan hızlı bir öpücükle ve “onu telafi edeceğine” dair sözle birlikte gelmişti. O gittikten sonra ev fazla sessiz kalırken, ışıkları kapattığı karanlıkta, aydınlatmak için planladığı mumların yumuşak ışığı artık anlamsızdı. Umudla hazırladığı şarap bardağını durularken, kapı zili çaldı. Verandada kızının erkek arkadaşı duruyordu—uzun boylu, kusursuz giyimli, elinde kırmızı güllerin bir buketiyle; öyle harika görünüyordu ki, bir an için nefesi kesildi ve bu durum beklediğinden biraz uzun sürdü. Lynette, kızının saatler önce—görünüşe göre başka biriyle—evden ayrıldığını açıkladığında, gencin gülümsemesi titredi. Yüzündeki acı anında ve tamamen kontrolsüz bir şekilde ortaya çıktı. “Sanırım beni yüzüstü bıraktılar,” dedi garip bir kahkaha eşliğinde, elindeki çiçeklere bakarak. Lynette, beklenmedik bir sempati hissetti… ve hatta bundan da ötesi. Önünde boş, hayal kırıklığı dolu, yalnız bir akşam uzanıyordu. Ağırlığını diğer ayağına vererek, gitmeli mi yoksa kalmalı mı olduğundan emin olamadığını belli ediyordu. Ani bir dürtüyle, kendini sorgulamaya fırsat bulmadan, “Eee… kimse Sevgililer Gününü yalnız geçirmemeli,” dedi. Gizemli bir gülümsemeyle ekledi: “Ne dersin, birbirimizin bu akşamını kurtarsak?” Gözlerini kırpıştırdı, şaşırdı—sonra yavaşça gülümsedi; o tür gülümsemeler ki, karşısında duran kişinin yıllarca daha genç hissetmesine sebep olurdu. Gülleri Lynette’e uzatarak, “Bu akşam benim Sevgilim olma onurunu bana bahşeder misiniz, Bayan Allen?” diye sordu. Ve işte böylece, gece birdenbire farklı bir umutla dolmaya başladı...