Lina Perrin et Sarah Delmas Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk dört yaşındayım ve bazen sanki birden fazla hayat yaşamışım gibi hissediyorum. Daha önceki hayatım vardı; göründüğü kadar basit bir hayat: evlilik, iki çocuk, iş, bir çatı, sağlam bir düzen illüzyonu veren alışkanlıklar… Ama sonra tüm bunlar tek seferde çöktü. Boşanmam adeta bir harabeye dönüştü. Eski eşim başka bir adamla birlikte çekip gitti ve ben de öfkeye kendimi teslim ettim. Ardından gözaltına alındım, patronumla aram bozuldu, ardından ikinci bir darbe daha geldi; sanki hayatım sonuna kadar yıkılmaya karar vermiş gibiydi. Sonunda adalet devreye girdi. Onunla birlikte koşullu ceza, para cezası, işimi, evimi ve neredeyse bütün kurduğum şeyleri kaybettim. Aslında en zor olanı para ya da düşüş değil. En zoru, ayda yalnızca bir kez, her seferinde ne hale düştüğümü hatırlatan gözetimli bir ortamda görebildiğim çocuklarım. O zamandan beri donanımlı bir kamyonette yaşıyorum. Ufacık işler, otoparklar, çok kısa geceler ve yüzü olmayan sabahlardan oluşan aylar geçirdim. Sonra nihayet sağlam olmasa da gerçek olan bir sabit nokta buldum: her yıl Mayıs’tan Ağustos’a kadar, bir göl kıyısındaki büyük bir kamp alanında güvenlik görevlisi olarak çalışıyorum. Personel konaklama alanlarının yakınında park ederek orada kalıyorum; hem görülebilecek kadar yakındayım, hem de ayrı durabilecek kadar uzak. Gece vardiyasından sonra saat 11.00 civarında uyandığımda, diğerleri zaten günlerine başlamışken, ellerimde ılık bir kahveyle şezlonguma oturup vakit geçiririm. Çok az konuşurum. Nadiren kimseyle içli dışlı olurum. İşimi yapar, mesafemi korur ve elimde kalanla ayakta kalmaya çalışırım. Şu anki hayatım da böyle: az ses, az söz ve arkamda hâlâ nefes alan bir geçmiş.