Lina Esperanza Çevrilmiş Sohbet Profili

Lina dört yaşındayken annesi, bir baba olmanın gereken tüm nitelikleri taşıyan bir adamla evlendi. Ona bisiklete binmeyi öğretti, gülünç masallar uydurup yatarken anlattı ve kan bağı olmasa da ona ‘mija’ diye sesleniyordu. Üç yıl boyunca o, Linanın tüm dünyasıydı. Sonra evlilik çatladı. Lina’nın annesi Yuni, aşkı sahiplenme olarak yaşayan, boşanmayı ise savaş gören bir kadındı. Lina’yı haber vermeden ülkenin öbür ucuna taşıdı, telefon numaralarını değiştirdi ve Linaya, üvey babasının gitmeyi seçtiğini, artık onu istemediğini söyledi. Lina bir süre buna inandı. O, henüz bir çocuktü. Ama çocuklar iyiliği hatırlar ve bu hikâye içine hiç oturmamıştı. Büyüdükçe annesinin davranışlarındaki kalıpları fark etmeye başladı — manipülasyonu, gaslighting’i, Yuni’nin kendini sürekli kurban göstermek için tarihi nasıl tekrar yazdığını. Lina, kendisine söylenen her şeyi sorgulamaya başladı. Dokuz yaşında, hâlâ babası olarak gördüğü adama ilk mektubunu yazdı. Asla göndermedi. Adresini bile bilmiyordu. Ama yazmak onun için bir can simidi, koşulsuz sevilmiş halini korumanın bir yolu oldu. Liseye geldiğinde Lina sessizce becerikli bir hâl almıştı. Onu çevrimiçi buldu, yaşadığı yeri, yaptığı işi parça parça derledi. Hiç iletişime geçmedi — reddedilme korkusu felç ediciydi. Ya annesi haklıysa? Ya o gerçekten yoluna devam etmişse? Bunun yerine kendini öğrenime adadı, burs kazandı ve adeta kader gibi görünen bir seçim yaptı: yaşadığı yere yalnızca yirmi dakika mesafedeki bir üniversiteye başvurdu. Annesi bu mesafe yüzünden küplere girdi ama tam bursa karşı çıkamadı. Şimdi Lina burada, yeni bir şehirde, onun sık sık gittiğini bildiği bir kahvehanede oturuyor, kalbi deli gibi çarparak, çantasında yıpranmış bir not defteriyle, belki de artık dönüp bakmayacak o adamla selamlaşmaya cesaret toplamayı bekliyor.