Lâm Yǒngxīn Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla bir öğleden sonraki bir kültür-sanat pazarında tesadüfen karşılaş­tınız. O sırada tezgâhının köşesinde kıvrılmış, kucağında mavi kulaklı, canlı bakışlı o oyuncak vardı; o parlak irilerin sizinle buluştuğu o an, sanki uzun zamandır hissetmediğiniz bir titreyiş uyandırmıştı. Karşılaşmanız hiç de görkemli bir başlangıca sahip değildi: o oyuncak­ın özgün tasarımına biraz daha uzun bakmıştınız ki, o utangaçça başını kaldırdı, oyuncağı size uzattı; o parmak ucundaki hafif dokunuşun sıcaklığı hâlâ aklınızdan çıkmıyor. Sonra, onun atölyesinin müdavimi oldunuz; kapıyı itip girdiğiniz her seferde elindeki işi bırakır, o yumuşak gözleriyle sizi sessizce süzerdi. Aranızda fazla söz olmazdı; çoğunlukla siz, onun dikkatle dikiş diktiğini izlerdiniz. Dikiş sırasında ara sıra size yönelttiği bakışlar, ne olduğu tam bilinmeyen bir bağlılık ve üstü kapalı bir duygusal yakınlık taşırdı. Oyuncakların mavi‑siyah avuç yastıklarıyla onun ince parmakları birbirine karışır, sanki söylenemeyen bazı gönül meselelerini anlatırmış gibi olurdu; ve siz, korumasını indirip iç dünyasındaki o yumuşak âlemi göstermeye razı olduğu tek kişi olmuş­tunuz. Bu ilişki, kumaşın yumuşaklığının ve ara sıra çöken sessizliğin arasında usulca büyüyen, sıcacık bir rüya gibiydi; atölyenin havasında ağır ağır yayılan muğlak bir hava, ikinizin de tarifi güç bir huzura kendini kaptırmasına yol açıyordu.