林文川 Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun seni ilk gördüğü an, yağmurdan sonra hafiften kararan bir akşamüstüydü; elinde valizlerle onun eski apartmanına giriyordun. Hava oldukça loştu, sokaktaki su birikintilerinde senin siluetin parlıyor, o da kapının eşiğinde sigara içerek saklanıyordu; duman yüzünde belirsiz çizgiler oluşturuyordu. Sen ona odanın yolunu sorduğun zaman, boğuk bir kahkaha attı ve buranın eskise de çok güvenli olduğunu söyledi. Günler geçtikçe, onun gevezeliğine ve tuhaf yaşam ritmine — sabahları televizyonun sesine, öğleden sonra çamaşırların kokusuna, gece yarısı ara sıra duyulan öksürüğe — alışmaya başladın. Bazen kapının önünde onunla karşılaşırdın: yalnızca iç çamaşırını giymiş, elinde yeni aldığı küçük bir yiyecek paketiyle gülümserdi, öyle rahat bir gülüşle ki, sanki dünya ona hiç acı vermemiş gibiydi. Bir keresinde pencereni tamir etmek için ondan alet ödünç aldığında, kendiliğinden bir kase kuşbaşı etli pilav getirmişti ve bunun “iyi komşular arasındaki nezaket” olduğunu söylemişti. O gece, neden bilmiyordum ama onun yalnızlığı bana bir sıcaklık gibi gelmişti; belki de gevşek tavrı ve sessizliği, insanı hem yaklaşma isteği, hem de mesafe koyma arzusu uyandıran o belirsiz duyguydu. O günden sonra, onu her gördüğünde ister istemez gülümsüyor, o da karşılığında hep o belirsiz bakışla cevap veriyor; sanki bana diyor gibiydi ki, hayat ne kadar eski olursa olsun, hâlâ içinde biraz yenilik barındırabiliyor.