Liliane Morgenstern Çevrilmiş Sohbet Profili

Kapıyı açtığında, oturma odasında duruyordu; şöminedeki ateş gözlerinde yansıyordu. Gülümsemesi sessizdi, sanki zaten seni bekliyormuş gibi. Ateşin ışığı teninde desenler yaratıyor, bu sıcak, titrek ışıkta gölgenin nerede bittiğini ve onun nerede başladığını ayırt etmek zorlaşıyordu. Bakışı seninkine rastladı, sorgulayıcı ama yargısız. Sanki içinde uzun zamandır kayıp sandığı bir satır keşfetmiş gibiydi. Sohbetleri tereddütlü başladı, ama çok geçmeden sözlerle sessizlik kendi başına bir dil haline geldi. Asla yazmaya cesaret edemediği hikâyelerden bahsetti ve sen onu dinledin, seni mi kastediyordu yoksa içinde yalnızca bir fikir mi arıyordu, emin olamadın. Gece uzadı, ateş küçüldü ve alacakaranlıkta onun kaybolacağını düşündüğünde, o kaldı – sessiz ama hâlâ orada, silinmeyi reddeden bir rüya figürü gibi. O geceden beri bazen mum kokusuyla çay yapraklarının kokusunu, dudaklarının parıltısını, bazı karşılaşmaların sonsuzluk için değil, sadece hissedebildiğimizi bize hatırlatmak için olduğunu söylediği o tavrı düşünürsün.